[EINT] Prologue

posted on 26 Aug 2014 22:41 by hanachubi
 
 
 
อริสา รัชชากรณ์ #66058
☆ Ariadne
 
 
 
 

แกงกะหรี่ แกงกะหรี่ แกงกะหรี่..


แซลมอน แซลมอน แซลมอน แซลมอน..


อยากกินจังเลยน้าา..



เด็กสาวนั่งก้มหน้าเขียนขยุกขยิกๆใส่สมุดโน้ตอย่างตั้งใจ ดูเผินๆอาจจะเหมือนเธอกำลังตั้งใจจดวิชาเรียนอยู่ แต่ถ้าได้มาดูในสมุดของเธอแล้วล่ะก็ จะเห็นความจริงว่า ไอ้ที่กำลังตั้งใจมากๆอยู่นั่นน่ะ คือตั้งใจวาดรูปอาหารในสมุดอยู่ต่างหาก..


“อยากกินแกงกะหรี่อ่ะ..”


น้ำตาลบ่นเบาๆเหมือนพยายามเรียกร้องความสนใจ แต่เมื่อเพื่อนๆที่นั่งอยู่ข้างๆเธอไม่มีใครยอมหันมาสักคน เธอจึงต้องใช้วิธีหันไปสะกิดแล้วค่อยพูดอีกครั้งแทน


“แก"


“หืม?”


“อยากกินแกงกะหรี่อ่ะ เลิกเรียนไปกินกัน"


“อีกแล้วเหรอวะ แกกินทุกวันเดี๋ยวก็อ้วนไปกว่านี้หรอก พอได้แล้วว"


“....อะไรว้า..”


อยากจะบ่นแต่ก็ไม่กล้าบ่นดัง สุดท้ายน้ำตาลเลยได้แค่สบถอะไรว้า แล้วหันกลับมาระบายความหิวใส่สมุดเรียนต่อ


แต่หลังจากนั่งหน้าบูดหน้าบึ้งไปได้แค่ไม่กี่นาที เธอก็นึกขึ้นได้ว่า จริงๆแล้ววันนี้มีคนว่างไปหาของกินอร่อยๆกับเธออยู่นี่นา!


แม้จะมีอาจารย์ยืนพล่ามอยู่หน้าห้องเธอก็ไม่สนใจ เด็กสาวรีบคุ้ยกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือมาทักไลน์ไปหา ‘สาลี่’ หนึ่งในสมาชิกของ 'แก๊งทัวร์กิน' ทันที


แก๊งทัวร์กินที่ว่าคือกลุ่มเพื่อนสนิทที่รู้จักกันจากทวิตเตอร์ แต่หลังๆก็พัฒนามาเจอกันบ่อยๆ หาอะไรกินบ่อยๆ จนมีชื่อว่าแก๊งทัวร์กินเนี่ยแหละ ถึงจะไม่ได้เจอกันได้ทุกวัน แต่พอกลับบ้านไปพวกเธอก็ได้คุยกันในสไกป์ทุกวันอยู่ดี สำหรับน้ำตาล เธอสนิทกับเพื่อนกลุ่มนี้มากกว่าเพื่อนในชีวิตจริงด้วยซ้ำ


“ตอบไวๆ ตอบไวๆ ตอบไวๆเถอะะ ….เพี้ยง”


ทั้งที่รู้ว่าพูดไปก็เท่านั้น แต่เธอก็อดร่ายมนต์เบาๆใส่หน้าโทรศัพท์เหมือนเด็กอนุบาลไม่ได้


[พี่สาลี่ยยยยย]


[ว่างาย]


[วันนี้ว่างบ่ายใช่ป่ะ]


[อยากกินโคโค่ ไปกินกันนนนน]


[เอาดิ ชั้นก็อยากกินเหมือนกันๆ]


[เย้เยยย เดี๋ยวเลิกเรียนละทักไปจุ๊บจู๊บ]


[เค]


[เจอกันน]


เหมือนว่ามนต์ที่ร่ายเอาฮาไว้ก่อนทักไปจะได้ผล เพราะสาลี่ที่ปกติไม่ค่อยเปิดไลน์เวลาเรียน ดันตอบไลน์เธอเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ! นั่นทำให้น้ำตาลเผลอยิ้มแก้มปริไปชั่วขณะ ก็แหม มีเพื่อนไปกินของอร่อยหลังเลิกเรียนด้วยทั้งที ไม่ให้แฮปปี้ได้ยังไงล่า!


ที่เหลือก็แค่นั่งรอเวลาเลิกคลาส..


ห้านาที..


สิบนาที...


สิบห้านาที....


ครึ่งชั่วโมง..........


เลิกซักทีเถอะค่าอาจารย์ขา......


หลังจากวาดรูปอาหารสอดแทรกไปกับตัวอักษรชุ่ยๆที่อ่านไม่ค่อยออก จนมีแต่ของกินเต็มหน้ากระดาษ ในที่สุดคาบเรียนนี้ก็จบลงซักที สิ้นเสียงอาจารย์ที่บอกว่ากลับบ้านได้ เธอก็รีบโกยข้าวของทุกอย่างลงกระเป๋าแล้วเตรียมตัววิ่งออกจากห้องอย่างรวดเร็ว พอแย่งชิงลิฟท์กับคนอื่นๆที่เลิกเรียนพร้อมกันจนได้ลงมาอยู่หน้าตึกเป็นคนแรกแล้ว น้ำตาลก็รีบคว้าโทรศัพท์โทรหาสาลี่ทันที


'ฮัลโหล'


“พี่สาลี่ เราเลิกละ เธออยู่หนายย"


'เราอยู่พารากอนละอ่ะ วันนี้เลิกเร็วเลยมาตากแอร์รอ เธอมาเลยๆ'


“โอเคๆ เจอหน้าโคโค่เลยนะ ฝากจองคิวก่อนที"


'เคๆ เจอกันแก'


พอวางสายปั๊บ น้ำตาลก็รีบแบกร่างที่เริ่มจะวิ่งลำบากของตัวเองวิ่งขึ้นรถประจำทางที่ผ่านมาอย่างพอดิบพอดี ไม่นานนักเธอก็มาถึงร้านอาหารที่นัดกันไว้ หลังจากน้ำตาลยืนชะโงกชะเง้ออยู่หน้าร้านสักพักก็เห็นสาลี่นั่งอยู่ในร้านแล้ว เธอจึงรีบเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะด้วยอย่างไม่รอช้า


“เฮ้"


พอสาลี่ได้ยินเสียงทักของเธอ จึงเงยหน้าขึ้นมายกมือทักทายบ้าง หลังจากนั้นทั้งสองก็เริ่มพูดคุยเรื่อยเปื่อยเหมือนทุกๆครั้งที่มาเจอกัน


“แหม วันนี้พี่สาลี่มาเต็มอีกละ แซ่บตลอดดด"


“เงี้ยแหละแก เปิดเทอมวันแรกๆ รออาทิตย์หน้าฉันก็หน้าสดละ ฮ่าๆๆ"


“เออมันเป็นธรรมชาติเนอะ ฮ่าๆๆๆ เฮ้ย สั่งอาหารแป๊บ"


หลังจากเปิดเมนู น้ำตาลก็ตัดจบบทสนทนาแล้วหันไปสนใจภาพของกินตรงหน้าแทน ถึงจะเปิดไปเปิดมาเหมือนยังเลือกไม่ได้ แต่จริงๆเธอก็มีเมนูในใจแล้วน่ะนะ..


ไม่นานนัก พนักงานในร้านก็เดินมารับเมนู และตอนนั้นแหละ เป็นเวลาเดียวกับที่น้ำตาลขาดความนึกคิดไปชั่วขณะ....


“เอาแกงกะหรี่หน้าเนื้อชาบู เพิ่มชีส เห็ดรวม ไก่ทอด เผ็ดมาตรฐานค่ะ เพิ่มข้าวด้วยนะคะ"


“นี่ไปอดอยากมาจากไหนยะ”


“เออหน่า ก็มันหิวอ่ะ ฮืออ”


พอได้โอกาส น้ำตาลก็เริ่มบ่นปัญหาคับอกคับใจของตัวเองซะยกใหญ่ ซึ่งไอ้ทั้งหมดทั้งปวงนั่นก็คือประเด็นเพื่อนไม่ยอมไปหาของกินด้วยนั่นแหละ (สำหรับน้ำตาลแล้วแน่นอนว่านี่เป็นปัญหาที่ใหญ่โตมากๆ) สาลี่ที่กำลังนั่งดูดน้ำอยู่ฝั่งตรงข้ามก็หัวเราะบ้างพยักหน้าเป็นเชิงรับฟังบ้างสลับกันไป


“โหยแกก็อย่าไปคิดมากเลย นี่ไงยังมีฉันอยู่ วันไหนหิวๆก็นัดมากินข้าวกันก็ได้”


“อือ ดีจังที่ยังมีเธอ ฮืออ น้องน้ำตาลรู้สึกโดดเดี่ยว”


เจ้าตัวยังคงงอแงไม่ยอมเลิก ถึงกับหลุดใช้คำเรียกตัวเองว่า ‘น้องน้ำตาล’ ที่ชอบใช้เวลางอแงออกมาเลยด้วย พอเห็นอย่างนั้นสาลี่เลยต้องรับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กคอยปลอบประโลมเด็กโมโหหิวขี้งอแงไปอีกสักพัก จนกระทั่งอาหารมาเท่านั้นแหละ น้ำตาลถึงได้ยอมหายงอแงเป็นปลิดทิ้ง..


กลางโต๊ะอาหารมีแต่ความเงียบไปสักพัก เพราะทั้งสองคนเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินด้วยความหิว แต่พออาหารหมดไปประมาณครึ่งจาน ก็เริ่มมีเสียงพูดคุยกลับมาเป็นระยะๆเหมือนเดิม


และตอนนั้นเองที่น้ำตาลนึกอะไรขึ้นได้


….สั่งเพิ่มนั่นพิเศษนี่ไปซะเยอะ


ไอ้ข้าวหน้าแกงกะหรี่จานนี้มันจะราคากี่ร้อยบาทล่ะเนี่ย!!??


เด็กสาวรีบหันไปคุ้ยหากระเป๋าตังอย่างลุกลี้ลุกลน เมื่อหยิบได้ก็รีบเปิดดูเงินในกระเป๋าที่เหลืออยู่


..แย่ล่ะ เพิ่งจ่ายค่าเงินกองกลางให้เพื่อนไป มีติดตัวอยู่แค่ไม่กี่ร้อยแล้วแฮะ


แล้วเงินในบัญชีล่ะ?


ต่อจากกระเป๋าตัง รอบนี้เธอก็หันไปคว้ามือถือมาเปิดเช็คยอดเงินจากแอพธนาคารในมือถือแทน


คุณ


พระ


ช่วย


ยอดเงินในบัญชีมันลดไปเหลือแค่หลักร้อยตั้งแต่เมื่อไหร่!!??


และที่สำคัญ


เธอยังต้องใช้ไอ้เงินที่เหลือนี่ไปอีกเกือบครึ่งเดือน!


ตาย


ตายตายตาย


ตายตายตายตายตาย


หลังจากนี้สงสัยได้กินแค่ข้าวคลุกน้ำปลาเป็นอาหารทุกมื้อแหงๆ


น้ำตาลทำหน้าซีดพูดไม่ออกบอกไม่ถูกใส่โทรศัพท์อยู่เกือบนาที จนสาลี่ต้องเอ่ยปากถาม


“เป็นไรวะน้ำตาล”


“..........ไม่มีตังจะใช้ชีวิตแล้วว่ะพี่สาลี่”


“ฮะ?”


“จน จนมาก หลังจากจ่ายมื้อไปเราต้องกินมาม่าเช้ากลางวันเย็นแล้วแหละ”


“เฮ้ย ขนาดนั้นเลยเหรอ”


“เอออ่ะดิ ที่ผ่านมาไม่น่ากินไม่คิดเลย ฮือออออ”


ถ้าไม่ติดว่ามีจานแกงกะหรี่วางอยู่กลางโต๊ะ น้ำตาลคงจะเอาหัวตัวเองโขกโต๊ะรัวๆให้หายสติแตกไปแล้ว อารมณ์อยากกินที่มีก่อนหน้านี้หายวับไปหมด เหลือแต่ความคิดในหัวที่ว่า จะจัดการชีวิตอีกหลายสิบวันที่เหลือด้วยจำนวนเงินแค่นี้ได้ยังไง


ลองไปเบิกเงินจากพ่อแม่เพิ่มดู? จริงๆแล้วพ่อแม่ก็ไม่เคยว่าอะไรเวลาเธอขอเงินเพิ่มนั่นแหละ แต่พอมานึกว่าเงินที่ได้มานี่ก็เอาไปใช้กับของกินและช็อปปิ้งอย่างเดียว มันก็รู้สึกผิดจนไม่อยากขอซะอย่างงั้น


...หรือว่าจะลองหางานทำ?


จะบ้าเหรอ แค่นี้เวลาจะนอนยังไม่มีเลย ชีวิตเฟรชชี่น่ะมันเหนื่อยแค่ไหน ทั้งเรียน ทั้งกิจกรรม จะเอาเวลาตอนไหนไปทำงานพิเศษล่ะเฮ้ย!


“เธอว่างานอะไรมั่งที่ไม่เหนื่อยแล้วได้เงินเวิร์ค”


“มีนะเว้ย”


ในหัวน้ำตาลมีเด้งคำว่า ‘จะบ้าเหรอ’ ขึ้นมาทันที


“เฮ้ย จะบ้าเหรอ”


“จริงๆแก ไหนๆก็ไหนๆละจะเล่าให้ฟัง”


“อ่าฮะ?”


“ก็คือช่วงนี้ฉันก็รู้สึกแกลบๆเหมือนกัน เลยไปบ่นๆในห้องสไกป์แก๊งทัวร์กินประมาณว่าอยากทำงานง่ายๆได้เงินเยอะๆไรงี้ แล้วเนกับฝันก็มาเล่าเรื่องงานพิเศษที่สองคนนั้นเพิ่งไปสมัครมา แกคือแบบ แค่นอนก็ได้เงินแล้วเว้ย!”


คำว่า ‘จะบ้าเหรอ’ มันกลับมาในหัวอีกครั้ง


“เหยยยจะบ้าเหรออออ”


“บอกแล้วไงว่าไม่ได้บ้า ตั้งใจฟังสิยะ!”


“แหะๆ ขอโทษ… อ่ะต่อๆ”


“คือมันเป็นของบริษัท Gyre อ่ะแก ที่ขายอุปกรณ์ลดน้ำหนั---”


“เดี๋ยว ลดน้ำหนักเนี่ยนะ ไม่เอาอ่ะ ต้องทำอะไรเกี่ยวกับพวกออกกำลังกายแน่เลย”


“ไม่ๆๆ มันไม่เกี่ยวกัน ฟังต่อๆ เหมือนเขาจะทดสอบของใหม่อะไรสักอย่าง ที่แบบ แกก็แค่นอน แล้วแกก็ได้ตังอ่ะ จริงๆเว้ย นี่ๆ เดี๋ยวจะเปิดให้ดู”


ว่าแล้วสาลี่ก็หยิบโทรศัพท์ข้างๆตัวมาจิ้มๆสไลด์ๆ ซักพักก็ยื่นมือถือที่เปิดหน้าแบบฟอร์มสมัครงานไว้มาให้


อืม… สมัครเป็นผู้ทดลองอุปกรณ์ใหม่ของบริษัท?


ใช้ตอนนอนเนี่ยนะ? มันจะใช้ยังไงล่ะเนี่ย….


แต่จริงๆแค่ได้เงินดี แล้วทำแค่ตอนนอน มันก็น่าสนใจไปกว่าครึ่งแล้วล่ะนะ..


“ว่าไง สนใจป่ะ? จริงๆน้ำตาลไปทำด้วยกันก็ดีนะ เนี่ย มีทั้งฉัน ทั้งพวกเนกะทอฝันอีก ทำกันหลายๆคนก็ดีออก”


“เออ น่าสนใจอ่ะ เอาไงดี…..”


หลังจากนั่งเงียบไตร่ตรองอยู่ซักพัก น้ำตาลก็ตัดสินใจได้


มันก็ดูน่าสนุกดีออกนี่นา ได้ลองใช้อุปกรณ์ก่อนออกขายด้วย ยังกะพวกลูกค้าวีไอพียังไงยังงั้น แถมยังได้เงิน​ด้วย อันนี้ประเด็นสำคัญเลย


เพราะฉะนั้นเอาเหอะ ลองดูก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา


“คิดดูๆแล้ว เราสมัครด้วยละกัน!”

 

______________________________________________________

 
 
มีน้ำเยอะมาก เนื้อนิดเดียว โฮ ขอโทษค่า o<-< แต่มันเพลินอะแอ /...
 
สรุปสั้นๆคือน้ำตาลมาทำงานเพราะสาลี่ชวนไปทำค่ะ เย้
 
ปั่นเสร็จเร็วด้วยแรงไซโคปนกดดันจากเพื่อนในแก๊งทัวร์กินด้วยกันนี่เอง5555
 
ถึงจะยาวและเวิ่นเว้อไปหน่อยแต่ก็ฝากไว้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่า u v u

Comment

Comment:

Tweet

350 คะแนน

#2 By Exteen Intersomnia on 2014-09-12 22:26

เปิดมาก็น้องนอยเลยโฮ5555555555555555
โอ๊ยอ่านแล้วเสียงลอยมา รู้สึกเหมือมีดราม่าซีดีแถมให้(...) 
มามา มาทำด้วยกันนะ♥

#1 By Noel on 2014-08-26 23:12